W mrok drzew,

W od­wiecz­ny sta­ry bór

wbie­ga baj­ka,

spo­za sied­miu gór...

Na mchu,

wsłu­cha­na w szu­mu wiew.

Bez tchu przy­le­ga,

W ócz zdzi­wie­nie

chło­nąc cie­nie

Sen­nych drzew.

I śni

Że w du­szy psot­nej

Dziw ta­jem­ny

zmy­śli, ciem­ny

Jak lęk pta­szy,

i prze­stra­szy

Tłum sa­mot­ny

sta­rych pni...

Więc gwa­rzy dziw,

Co szedł przez groź­ne jary.

Pół­no­cą przez pie­cza­ry,

Ze stra­chu le­d­wo żyw!

Pra­wi wieść,

Ze zbó­je, cza­row­ni­ce

Pa­cho­lę bla­do­li­ce

Chwy­ciw­szy chcia­ły zjeść!

A las słu­cha

roz­ho­wo­rów...

Słu­cha­ją pa­pro­cie,

Mo­dra mu­cha

i jasz­czur­ki

w cę­tek zło­cie...

Lu­dek mu­cho­mo­rów

kra­snych

wzniósł kap­tur­ki...

Wszyst­ko słu­cha

A baj­ka,

spo­za sied­miu gór,

Już się boi

ga­dek wła­snych...

Dech za­par­ła

i przy­klę­kła

Tu­ląc się do pnia bez słów...

Sama sobą się za­lę­kła,

cza­rem swo­ich snów...

I w głos pła­cze, we łzach cała,

Że się w bo­rze za­błą­ka­ła...

Uba­wił się ser­decz­nie sta­ry, do­bry bór!^[1]