Nie miała Kasieńka ojca ani matki,

Ino miała oczy jako dwa bławatki,

Usta jak dwie wiśnie, liczka jak dwie zorze,

I na służbie była Kasia we królewskim dworze.

Oj Kasiu, Kasieńko!

I musiała w zimie od samego rana

Rąbać kłody drzewa na drobne polana,

I myślała sobie: „Jak zrąbię te kłody,

Któż przy ogniu się ogrzeje?

Ten królewicz młody…”

Oj Kasiu, Kasieńko!

I musiała latem w gorące południe

Iść po jasną wodę z konwiami pod studnię,

I myślała sobie: „Jak naniosę wody,

Któż się to w niej będzie kąpał?

Ten królewicz młody…”

Oj Kasiu, Kasieńko!

I co noc musiała szorować na czysto

Szczerozłote schody, podłogę srebrzystą,

I myślała sobie: „Jak wymyję schody,

Któż to po nich będzie chodził?

Ten królewicz młody…”

Oj Kasiu, Kasieńko!

Gdy na łowy jechał z dworskimi i psiarnią,

Wychodziła Kasia na strych nad piekarnią.

Wyglądała za nim dymnikiem ze strychu,

Płakać się jej czegoś chciało – po cichu, po cichu –

Oj Kasiu, Kasieńko!^[1]