Gdzie nas powiedzie skrajem dróg

Gzygzakowaty życia sznur

Do wsi Zagubin na Kujawy białe

Gdzie ziemia licha piachy niebywałe

Kozy dziewanna sosny i rozstaje

I Potęgowa samotna jak palec

U Potęgowej zatem zagościlim

Kwaterę tam czasowo ustalilim

W polu robilim z boru drwa nosilim

Jak stara matka i dwóch synów żylim

Słoneczko na nas świeciło z ukosa

Bo jesień późna była rano rosa

Mgła zaś wieczorem zjawa białowłosa

Przyszłego losu mąciła nam postać

Jak stara matka i dwóch synów żylim

My z Potęgową tak się polubilim

Na ścianie wisiał we pstre wzory kilim

I nikt nie zgadnie czemu w dal ruszylin

Gdzie nas powiedzie skrajem dróg

Gzygzakowaty życia sznur

Tam nas powiedzie gdy nadejdzie czas

Gdzie Potęgowa teraz jest to raj

Tam urządzimy wtedy wielki bal

Hej! Potęgowa, hej! Witek i ja

I ci co zmarli lub co zginą z nami

Bracia kamraci z drogi pod chmurami

Spotka się nas na balu kupa luda

Ech jak zadudni – niebieska tancbuda^[1]