Kiedy Antek szedł w ślepą noc,

W biały mróz, na ostatni bój,

Jakby los swój znał tylko tak szepnął jej:

Zawsze będę twój...

Ref.:

Senne, dalekie, stoją w śniegu,

Sosny, wypatrują wiosny przez Pomorski Wał,

Tam czarna wrona, pochylone niebo,

Piąta świata strona, zardzewiały hełm.

Minął jakiś dzień, jakiś dzień,

Jakiś rok, nie ma Antka już.

Czasem tylko w śnie widzi go,

Znika jej wśród zielonych wzgórz.

Ref.:

Tam, gdzie dalekie, kołysane,

Czekające wiosny, gdzie Pomorski Wał,

Tam czarna wrona, pochylone niebo,

Piąta świata strona, zardzewiały hełm.

Minie znowu dzień, minie rok,

Nawet w śnie on nie wróci już.

Lecz zostawił jej, aż po wiek,

Srebrny kraj wśród zielonych wzgórz.

Ref.:

Tam, gdzie dalekie, kołysane,

Czekające wiosny, gdzie Pomorski Wał,

Tam czarna wrona, pochylone niebo,

Piąta świata strona, zardzewiały hełm.^[1]