Miała bardzo zimne dłonie

Nikt jej nie całował po nich

Miała bardzo zimne stopy

Żaden ich nie rozgrzał dotyk

Zimne piersi, zimne biodra

Zimna je skrywała kołdra

Zimna noc i zimny ranek

Nawet łzy pozamarzane

Z sercem jak polarny biegun

Chciała być Królową Śniegu

Chciała w bryłę kryształową

Zakląć rozpalone słowo

Miłość wyrzuciła z sanek

Ot, niemądra, ot, bałwanek...

Teraz błądzi po podwórzach –

Nos czerwony, miotła stróża

Blada, nawet przeźroczysta

Jak łza, sopel, lodu kryształ

W krajobrazie biała plama

Puste płótno w starych ramach

Czysta kartka pamiętnika

Kredy ślad, co z czasem znika

Z sercem jak polarny biegun

Chciała być Królową Śniegu

Chciała w bryłę kryształową

Zakląć rozpalone słowo

Miłość wyrzuciła z sanek

Ot, niemądra, ot, bałwanek....

Z węgli oczu niewidzących

Zwisa sopel łzy – gorącej

Łza gorąca – kropla słońca

Płacz, bałwanku, płacz do końca

A na koniec w łez kałużę

Rzuć swe serce – śniegu różę

Może ktoś, gdy minie zima

Przebiśniegi przyjdzie zrywać...

Z sercem jak polarny biegun

Chciała być Królową Śniegu

Chciała w bryłę kryształową

Zakląć rozpalone słowo

Miłość wyrzuciła z sanek

Ot, niemądra, ot, bałwanek...^[1]