Trakcją parową któż mknie przez pola

Czy ranek czy wieczór mroczny

To my to polska welwetowa

Obywatele potoczni

Cierpią w podróży i ciało i dusza

Nie zawsze usiąść jest na czym

Ale najgorzej wszystkim dokucza

Konduktor ze swym dziurkaczem

Minę ma groźną i tak nieczule

Przecina nasze bilety

Że człowiek chciałby szarpnąć hamulec

Lub głośno krzyknąć o rety

Konduktorze gdy ruszasz na szlak

Nie dziurkuj biletów byle jak

Dziurkuj bilety ręką tkliwą

Pasażer jest istota żywą

Bez pasażera ruch zamiera

Konduktorze cały wdzięk jazdy

I jej dialektyka nie wtem

Że do pociągu wsiada się z ważnym

A wysiada z nieważnym biletem

Więc konduktorze gdy ruszasz na szlak

Nie dziurkuj biletów byle jak

Co dzień jedziemy co dzień wracamy

Z tarczą na tarczy bez tarczy

Co dzień natura pastwi się nad nami

Zmieniając nas w ludzi starszych

Dla konduktora jesteśmy zerem

Choć jednakowo nas trzęsie

O gdyby pojął, że pasażerem

On także jest w pewnym sensie

Wtedy przyjaźnie ująłby w dłonie

Dziurkacz co w karton się wwierca

I na biletach w każdym wagonie

Wycisnął znak w kształcie serca

Konduktorze gdy ruszasz na szlak

Nie dziurkuj biletów byle jak

Dziurkuj bilety ręką tkliwą

Pasażer jest istota żywą

Bez pasażera ruch zamiera

Konduktorze cały wdzięk jazdy

I jej dialektyka nie wtem

Że do pociągu wsiada się z ważnym

A wysiada z nieważnym biletem

Więc konduktorze gdy ruszasz na szlak

Nie dziurkuj biletów byle jak^[1]