Idą barbarzyńcy, idą barbarzyńcy

Ich smród zatruje miasta całej Europy

Idą barbarzyńcy, idą barbarzyńcy

Rozgrabią Rzym ich łapska, roztratują stopy

Lecz wielu twierdzi, że to tylko plotka

Pod ich rządami można żyć – to też są ludzie

A ich prostota zdrowa, konopna i rumiana

Ożywi Rzym tonący w lenistwie i nudzie

Idą barbarzyńcy, nikt ich nie pokona

Chcą świat antyczny mieczem aż do trzewi przeryć

Ryk ich budzi grozę, cuchną ich imiona,

Atylla, Odoaker, Witigez, Genzeryk.

A w Rzymie nie chcą wiedzieć, który z nich się zbliża

Ospałej myśli nic już nie porwie do buntu

Wiec trawią dni i noce na biustach kurtyzan

Lub piszą podręczniki miłosnego kunsztu

Idą barbarzyńcy straszni, skośnoocy

Chęć walki prędko mdleje na odgłos ich kroków

Nie ma co się bronić, zewsząd brak pomocy

A przecież zawsze lepszy od wojny jest pokój

Więc pieśćmy uszy dźwiękiem eleganckich wierszy

Lub wierzmy w duchy, czary i różdżki magiczne

W mądrości wschodnie wgryźmy się albo powiększmy

Adeptów astrologii zgromadzenia liczne

Tak właśnie my, Rzymianie, spoglądajmy w gwiazdy

Tam swój horoskop może znaleźć nasze plemię

Niebieskie konstelacje niechaj tropi każdy

Kto nie chce dzisiaj patrzeć na zhańbiona ziemię.^[1]