Moja kolęda będzie smutna, jak nasze życie połamane

Moja kolęda będzie gorzka, jak codzienności naszej smak

jak my w tym wszystkim pogubione

po ludzku jutrem przestraszone

Moja kolęda niepokorna, której do szczęścia tyle brak.

Czuję się niczym w wannie karp, coś mocno tak uwiera duszę

A tutaj święta i anioły mrugają do mnie spod jemioły

więc uśmiechając się przez łzy, panią nadzieję proszę by

zeszła tu, w noc grudniową z nieba, bo jakże bez niej dzisiaj śpiewać?

Bez niej kolęda będzie smutna, jak nasze życie połamane

bez niej kolęda będzie gorzka, jak codzienności naszej smak

jak my w tym wszystkim pogubiona

po ludzku jutrem przestraszona

Moja kolęda niepokorna, której do szczęścia tyle brak.

W stajence leży boży syn bezbronny, jak te wszystkie dzieci

które zmieniają się w anioły wśród wojen, głodu i zamieci

w oczach ich matek ból i troska, a każda z nich jak matka boska

i o tym trzeba dziś pamiętać, bo w tym jest mądrość tego święta

i o tym trzeba dziś pamiętać, bo w tym jest mądrość tego święta^[1]