Nie mówię nic

I tak jak ty

Rozciągam usta w srebrny śmiech

Złamana w pół

Nakrywam stół

I pytam jak Ci minął dzień

Gdy będziesz spał

Cichutko wymknę się

Przepłynę wzdłuż ocean moich łez

I wrócę zanim słońce wstanie

Wychodzisz i

Zostawiasz mi

Przez próg rzucony tani gest

Nie mówię nic

I tak jak ty

Rozciągam usta w srebrny śmiech

Wieczorem dasz mi garść dusznego bzu

Bym mogła w nim utopić cierpki ból

A wtedy ty poczujesz się niewinny

Dotykasz mnie

I sprawiasz, że

Już prawie wierzę w twoje słowa

Lecz gasisz ogień

Szybko zbyt

Czy wiesz jak marznę w twych ramionach?

Zasypiasz – ja cicho wymykam się

Przepływam wzdłuż ocean moich łez

W pamięci wskrzeszam tamten maj i bez

I wrócę zanim słońce wstanie...^[1]