Chodzą ulicami ludzie

maj przechodzą, lipiec, grudzień

zagubieni wśród ulic bram

Przemarznięte grzeją dłonie

dokądś pędzą, za czymś gonią

i budują wciąż domki z kart.

A tam w mech odziany kamień

tam zaduma w wiatru graniu

tam powietrze ma inny smak

Porzuć kroków rytm na bruku

spróbuj – znajdziesz, jeśli szukać

zechcesz, nowy świat, własny świat.

Płyną ludzie miastem szarzy

pozbawieni złudzeń, marzeń

wymijają wciąż główny nurt

kryją się w swych norach krecich

i śnić nawet o karecie,

co lśni złotem nie potrafią już.

Żyją ludzie asfalt depczą

nikt nie krzyknie – każdy szepcze.

Drzwi zamknięte, zaklepany krąg.

Tylko czasem kropla z oczu

po policzku w dół się toczy

i to dziwne drżenie rąk.^[1]