Na wędrowca czekał tam,

W tej kapliczce miał swój dom

I nadzieję dawał nam

I pociechę naszym dniom.

Wszystkie ludzkie ścieżki znał

I przez nowe trakty wiódł,

Po to, by któregoś dnia

Niepotrzebnym stać się już.

Na rozstaju światów dwóch

Opuszczony świątek tkwi,

Pośród pustych łąk i pól

Tysiącletnie roi sny.

Na rozstaju światów dwóch

On na przekór czasom trwa,

Zapomniany, wiejski Bóg,

Który nagle został sam...

Czy kto przed nim jeszcze raz

Kiedyś znów zatrzyma się się

I w pokorze schyli twarz

I uroni gorzka łzę?

Czy też świątka w cieniu drzew

Zapomnienia skryje mgła,

Gdy dwudziesty pierwszy wiek

Inny nam otworzy świat?

Na rozstaju światów dwóch

Opuszczony świątek tkwi,

Z niebiosami tocząc spór:

Zostać tu, czy dalej iść?

Na rozstaju światów dwóch

Jutro już nie będzie stał,

Wmiesza się w codzienny tłum

I przed siebie pójdzie sam...^[1]