...a ja spijam tanią wódę po spelunach

i z babami się zadaję nierządnymi

wieczorami się przemykam pod murami

w masce szczura co cię sprzeda w każdej chwili

moje ciało przypomina stary worek

w który wrzuca się nieszczęścia tego świata

w szkło źrenicy zbieram blask bezsennych nocy

zarośnięta twarz sumienia cała w chwastach

ja w pokera z losem gram o każdej porze

rzadko kiedy trafi się odrazy para

całą stawkę zgarnia on karetą drwiny

jutro rewanż – splunie w mordę na odchodne

wyrzygałem całą litość do ostatka

nie współczuję już nikomu – nawet sobie

pozbijałem wszystkie lustra dookoła

wszak na twarzy cała dusza się maluje

kiedy kładę się nad ranem wciąż bez grzechu

– wiarę w grzech ja odrzuciłem przed wiekami –

ledwie wchodzę w jakieś nieprzytomne ciało

nie dbam o to czy jesteśmy wtedy sami

gdy obudzę się uciekam kundla tropem

co kopnięty nawet w mordę nie zaszczeka

spojrzy ledwie na oprawcę mętnym wzrokiem

pędzi szukać resztek żarcia po śmietnikach

pędzi szukać resztek życia po śmietnikach

gdy mnie spotkasz, nie uwierzysz, że istnieję

jak zły sen przerywasz linię mego życia

od zwierciadła twarz odwracasz z obrzydzeniem

i rozbijasz naszą szklaną twarz kamieniem

milczeniem.^[1]