Biegną drogi przez świat w cztery strony,

Jedna z druga krzyżuje się wciąż

I prowadzą wędrowców znużonych,

Dokądkolwiek unosi ich los.

Wędrujemy, wędrujemy,

Przechodzimy od nocy po świt,

Wędrujemy, wędrujemy

I uczymy się żyć.

Wędrujemy, wędrujemy,

Dzisiaj tutaj a jutro już tam,

Wędrujemy, wędrujemy

I pukamy do bram –

– Do zamkniętych bram.

Tyle razy nam droga się myli

I błądzimy na oślep przez mrok,

Aż nas życie ku ziemi pochyli

I nie wiemy już o co nam szło.

A gdy kogo na drodze spotkamy,

Czy umiemy przywitać się z nim,

Czy idziemy swoimi drogami,

Gdzie na pewno nie znajdzie nas nikt?

Wędrujemy, wędrujemy...

Dla wędrowca jest miejsce przy stole

I ten talerz i jadła choć garść,

Tak uczono od wielu pokoleń,

Lecz czy mądrość ta mieszka i w nas?

Wędrujemy, wędrujemy...^[1]