Tu, w dolinach wstaje mgłą wilgotny dzień

Szczyty ogniem płoną, stoki kryje cień

Mokre rosną trawy, wypatrują dnia

ciepła, które pierwszy promień słońca da.

  Cicho potok gada, gwarzy pośród skał

  o tym deszczu co z chmury trochę wody dał

  Świerki zapatrzone w horyzontu kres

  głowy pragną wysoko, jak najwyżej wznieść.

Tęczą kwiatów barwny połoniny łan

słońcem wypełniony jagodowy dzban

Pachnie świeżym sianem pokos pysznych traw

Owiec dzwoneczkami cisza niebu gra.

Serenadą świerszczy, kaskadami gwiazd

noc w zadumie kroczy, mroku ścieląc czas

Wielkim Wozem księżyc rusza na swój szlak

pozłocistym sierpem gasi lampy dnia.^[2]