Gdy ci zbrzydnie życie szare

i uczelni mury stare

gdy dziewczyna kosza da

gdy cię chłopak za nic ma

  Bimbaj na potęgę, rzuć w diabły tę mordęgę

  rzuć pióro, zamknij księgę, przestań wreszcie kwękać raz

  Chodź z nami na włóczęgę, chodź z nami na łazęgę

  chodź z nami na włóczęgę, ruszaj z nami póki czas

Gdy ci zbrzydnie jazgot miasta

gdy ci krzesło w plecy wrasta

gdy kłopotów masz już dość

gdy cię na świat bierze złość

Gdy stołówka życie truje

gdy się niewyraźnie czujesz

gdy na wojsku gnębią cię

gdy masz dosyć już, psiakrew

Gdzieś tam dziekan w sinej dali

a my leżym tu na hali

precz kłopoty, precz frasunek

gdy z kumplami sączysz trunek

Porzuć wszelkie konwenanse

nawiązuj krótkie romanse

medycyna jest od tego

żebyś nie bał się kolego

Tam idziemy, gdzie nas nie ma

Gdzie się z niebem łączy ziemia

tam, gdzie horyzontu kres

tam nasz cel wędrówki jest^[1]