Pod Grunwaldem zielone błonie,

nad Grunwaldem zorza płonie.

Spieszy rycerzy mnogich rój,

dwa wielkie wojska idą w bój,

w śmiertelny bój.

Śpiewają rycerze w przyłbicach

pieśń sławną „Bogurodzica”.

Krzyczą surmy bojowe,

biją miecze stalowe.

Rżą konie w dzikim pędzie.

Komu zwycięstwo będzie?

Komu zwycięstwa plon,

a komu zgon?

Topór uderza

w blachę pancerza,

strzała przeszywa

piersi rycerza.

Ręka na gardle, na szyi miecz.

Śmiertelna to sprawa, śmiertelna rzecz.

Już nasi górą! Wygrany bój!

Ucieka wrogów rój.

W tętencie kopyt, w łopocie szat

pierzchają wrogi jak wiatr.

Victoria! Victoria!

Pod Grunwaldem zielone błonie,

nad Grunwaldem zorza płonie.

Na zwycięstwo surmy grają

i zwycięstwo ogłaszają.

Leci surm tych jasne brzmienie

z pokolenia w pokolenie^[1]