No cóż, wróżbici także się starzeją:

Rtęciowe brody, płynnosrebrne oczy.

Choć mają stawić czoła ciężkim dziejom,

Gdzie teraźniejszość kroczy i druzgocze.

No cóż, wróżbitom starość taka sama

Jak tym, co nawet sobie nie wróżyli;

Dziś przeżywamy pojutrzejszy dramat.

Jutro świetliste tych, co wczoraj byli…

  Uwierzcie zgrzybiałym wróżbitom,

  Bo zawsze mieć będą rację…

  Oni życie oddali

  Wyobrażeń orbitom

  Licząc tylko na – próżni – owację.

Wróżbity umysł także zna granice,

Uczucia jego nie obce miłości,

A wróżyć musi: Wywracać na nice

Płaszcz czasu, co przecież utkany z podłości.

Ale wróżbicie – życie też pisane,

Śmierć sławna, haniebna lub ledwie – półgodna.

Bo mylił się, mylił się, mylił się – z rana,

A prawda wieczorna spóźniona, bezpłodna.

  Uwierzcie wróżbitom zgrzybiałym,

  Bo rację będą mieć zawsze…

  Oni życie oddali,

  Aby dramat był – cały,

  A pointy, jak zwykle – straszne.^[1]