Jestem lump. Zgaś to światło. Jaki diabeł cię przysłał.

Muszę oczy otworzyć, a już spałem, jak dziecko.

Dokąd jadę – przed siebie. Nie widziałeś Odyssa?

Jeśli chcesz, to powtórzę ci to samo po grecku.

Pu pao brosta mu den ton ides ton Odyssea.

Dziwisz się, że tak mówię? W środku nocy mnie budzisz

Z walizami, z gitarą… Kto ty jesteś, Segovia?

Myślisz sobie – włóczęga. Jestem lump, mówią ludzie.

Co mnie ludzie obchodzą. Głowę mam jak na głowniach.

Czyżby myśli bolały? Ja już piję niedużo.

Jeszcze trochę zostało. Nie częstuję, nie starczy.

W końcu jestem w podróży. Te podróże mi służą.

Znają mnie boczne tory. Jak każdego – na tarczy.

Nie patrz w bok, patrz się na mnie. Widzę, że ci nieswojo.

Ale wszedłeś, to siedź tu. Nie wypada inaczej.

Nie bój się, ja nie biję. Dzieci mnie się nie boją.

Tylko matki się brzydzą. I nie dziwię się raczej…

Więc chcesz zostać Segovią? Życzę miłej katorgi.

Dziewięćdziesiąt lat z ręki nie wypuszczał gitary.

Piszesz wiersze? A po co? Czy nie starczy nam Norwid.

Kamizelka niewąska. Chwytasz życie za bary.

Wszystkie miejsca zajęte! To jest przedział służbowy.

Gdzie się tłuczesz po nocy z zasmarkanym bachorem?!

Tutaj ja z Telemachem mamy ważne rozmowy.

Zawsze znajdzie się ktoś, kto się znajdzie nie w porę.

Ja się myję, a cuchnę. Trudno myć się kikutem.

Tramwaj. Wiele lat temu. Zimą myć się niezdrowo.

Po co ja ci to mówię? Słowa, dźwięki wyplute.

Złóż poemat, Norwidzie. Zagraj Requiem, Segovio.

Miałem dłoń, nie mam dłoni. Miałem duszę – już nie mam.

Czysta potrzeb redukcja. Co niezbędne – to w grobie.

Ale o mnie nie mówmy. Nieciekawy to temat.

Ty masz wszystko przed sobą. Opowiadaj o sobie.

Zdaje się, że przysnąłem. Gdzie jesteśmy? Znów tutaj.

Musi tu być sklep nocny. Pójdę, sprawdzę i wracam.

Dajże spokój, nie trzeba. Na co mi ta waluta?

O – niebieski Moniuszko… Dobra, oddam w Itace…

Stasu doso to eos stin Itaka^[1]