Jeszcze kiedyś wstanę

I gdzieś w podróż ruszę

Nie wrócę nad ranem

Bo już nic nie muszę

I może w posadach

Ziemi nie poruszę

Ale tak się składa

Że już nic nie muszę

Mogę trzasnąć drzwiami

Wyjść kiedy się duszę

Wzruszyć ramionami

Bo już nic nie muszę

Głośno krzyczeć mogę

Płakać gdy się wzruszę

Zgubić słuszną drogę

Bo już nic nie muszę

I o racje swoje

Kopii już nie kruszę

Świata się nie boję

Bo już nic nie muszę

Jeśli się nie skusisz

To ja cię nie zmuszę

Bo ty nic nie musisz

Tak jak ja nie muszę

Milutkie trzy słowa

Jak miód na mą duszę

Powtarzam od nowa

Że już nic nie muszę^[1]