Gdyby tak zebrać wszystkie zimy,

zamiecie które się przeżyło

takiej lawiny, takiej lawiny

jeszcze kochany tu nie było

A gdyby zebrać wszystkie wiosny

które szumiały wichrem w głowach

pewnie by powstał sonet miłosny

żeby Petrarka mógł się schować

Bo przecież razem obok siebie tyle chwil

do ziarna ziarno się zbierało krok po kroku

za nami setki godzin i tysiące mil

w poszukiwaniu lądu który zwie się spokój

Bo przecież razem obok siebie tyle lat

sami nie wiemy jak to wszystko się udało

a srebrny deszcz, który we włosach znaczy ślad

to jakby medal za odwagę i wytrwałość

A gdyby rozlać do butelek

wszystko co razem się wypiło

takie wesele, takie wesele

jeszcze się nigdy nie zdarzyło

A gdyby zebrać wszystkie noce

po których mdleliśmy z gorąca

to byłby koncert, byłby koncert

bez słów muzyki i bez końca

Bo przecież...^[1]