Ten co najpierwszy ujrzał światło wiary,

Niosąc zbawienie ludowi i sobie,

Syt lat i chwały już Mieczysław stary

       Legł w Piastów grobie.

Wychowan w dzielnych wojowników gronie,

Straszny sąsiadom, dla poddanych dobry,

Koroną przodków okrył młode skronie

       Bolesław Chrobry.

Ledwie jął rządzić, alić Czech zdradliwy

Puszcza swe hordy po Lecha krainie,

Zamienia grody i obfite niwy

       W głuche pustynie.

Jak lew zraniony skrwawioną źrenicą

Tocząc rzuca się na zwierzę zuchwałe,

Tak Chrobry walczy, bierze Czech stolicę

       I państwo całe.

W dzielnym zawodzie chciwy dalszej sławy,

Kiedy ukarał tego co przewinił,

Miśnię, Luratów i żyzne Morawy,

       Swemi uczynił.

Wtenczas Jarosław Ruś żyzną wydziera,

Juz gnębi Kijów okrutna przewaga,

Wygnan Światopełk, u nóg Bohatera

       Pomocy błaga.

Bolesław równie mężny jak wspaniały,

Zbiera rycerstwo i w szyki sprawuje,

Już się nad wojskiem wznosząc orzeł biały

       Drogę wskazuje.

Pędzi pytając, gdzie nieprzyjaciele?

Widzi za Bugiem hufce ich skupione,

Rzuca się z koniem na rycerstwa czele

       W nurty spienione.

Szabla Polaków tylekroć doznana

Na hardych karkach przeważnie ciężyła,

Poległy krocie, rzeka krwią wezbrana

       Brzegi zbroczyła.

Już obległ Kijów, już baszty szerokie

Tłucze taranem, z kusz opoki ciska,

Padły świątynie i gmachy wysokie

       W smutne zwaliska.

Wchodzi Bohater w rozstąpione mury

Wśród radośnego w około żołnierza,

A miecz zwycięzki podnosząc do góry,

       W bramę uderza.

Na pamięć gdzie się Polacy zagnali,

Jakie z Czech, Niemiec odnosili łupy,

Bije na Dnieprze i Ossie i w Sali

       Żelazne słupy.

Spoczął, a sławny dzieły tak świetnemi,

Przyjmując w Gnieźnie Ottona cesarza,

Dziwi przepychem i skarby drogiemi

       Hojnie obdarza.

Był to król dobry, w boju tylko srogi,

Był sprawiedliwy, i karał swawole,

Pod nim bezpiecznie i kmiotek ubogi

       Orał swe pole.

Nie dziw, że kiedy poległ w ojców grobie,

Zdziaławszy tyle dla szczęścia i chwały,

Nieutulony i w ciężkiej żałobie

       Płakał lud cały.^[1]