Kryształowa taca, na niej kielich z winem

Prędzej czy później ktoś ostatni raz

Z niego się napije choć się teraz śmieje

Na coś nadzieję ma

Śmieje się klepsydra wolno odsypując czas

Z urokiem nieodpartym

Jej prawdziwą twarz zamaskował kształt

Kobiety idealnej

Wąska, biała dłoń ujmuje złoty kielich

Obejmując czule

Piękna dama w bieli do swych ust podnosi go

A wachlarz chłodzi lekko

Antenatów godny rząd ze ścian o wszystkim wie

Portrety przerażone

W końcu z ram wychodzą – to ostatni widok jest

Jaki widzi ona

Klepsydrą rzucam kształt jej lekceważąc

Czas uwolniony rozkwita płomieniem

Odłamki szkła atakują, walczą, parzą

Aaa!!!

Może za moment, może za chwilę

Jedno jest pewne – zegar nam bije

W pokera z nami gra los – wytrawny gracz

Kochaj mnie więc jakby ostatni raz^[1]