A ja jestem dzieckiem smutku.


Płyną łzy i pomalutku


zastygają w soli grudki.


Takie grudki, jakie smutki.


Gdy za dużo smutków wszelkich


lub gdy jeden – za to wielki,


to tryskają łez fontanny


i wnet stygną w kształt Solanny.

Do-re-mi-fa-sol – Solanna,


najsolenniej łez zachłanna.


Sól w krąg sypie, niby manna,


gdy się sączy nieustanna


bossa nova solannowa


solannowa bossa nova


Jestem w twoim oku solą,


samotnica – tańczę solo.

Każdy dotknąć mnie się lęka,


bo się rozsypuję w rękach.


Czasem zaś jak Lota żona

stoję w deszczu zamyślona,


rozpuszczając się powoli.


Ginę z braku parasoli...

Do-re-mi-fa-sol – Solanna...

Łaknę łez, nie słodkich dżdży –


słono płacę za te łzy –


więc we łzach, kochany, toń,


a ja chwycę twoją dłoń,


wtedy weźmie nas na hol


nova bossa – anna sol.^[1]