Swój żywot niewesoły

Pędzili w jednej wsi

Od młyna do kościoła

Brat dobry i brat zły

Lecz żaden z nich nie wiedział

Wszak jednej byli krwi

W kim Bóg w kim diabeł siedział

Kto dobry a kto zły

Więc wyruszyli w drogę

Wszak drogą życie jest

Bark w bark i noga w nogę

Ten święty i ten bies

Aż doszli na rozstaje

Gdzie rozstać przyszło się

Nie wiedząc jak się zdaje

Co dobre a co złe

Przez lata wędrowali

Ten sam i tamten sam

Aż znowu się spotkali

U wsi rodzinnej bram

Lecz tak już niepodobni

Jak dwa dwóch śniących sny

Bo złym się stał brat dobry

A dobrym stał się zły

Więc kłócą się namiętnie

Pyszniąc się życiem swym

I patrzy wieś niechętnie

Nie wiedząc kto jest kim^[1]