Browarne tramwaje mkną jak w amoku

Podchmielone autobusy bezradnie konają

Muchy żrą rozjechane głowy kotów

Ślepia nietoperzy lśnią jak latarnie

Browarne bulwary, posępne i szare

zatracam rozum i czucie zmysłami

Gałęzie martwych drzew uśmiechają się zalotnie

Czule i namiętnie łaskoczą moją szyję

Dziwnie gorąco, coraz goręcej

Dziwnie gorąco, coraz goręcej

Browarne bulwary, miejsca poniżeń

Tu samobójstwo smakuje jak opium

Serca to dziesiątki dla noży i butów

Moje serce jest numerem dziesiątym

I kop mnie jeszcze, i tak nic nie czuję

Przecież kopiesz obłok

Nie słyszę już sygnałów karetek pogotowia

Histerycznego pisku opon^[1]