Brylant to Ty, czysty nieskażony

Gdy pamięć wybiela obraz niedokończony

A kamień w mym sercu cicho zaczyna grać

Rozwijam skrzydła, płonę, brylant to ja

Widziałam, grałeś w światłach, niepokonany

Jak sułtan potem zszedłeś między poddanych

Wśród tylu innych stałam – wybrałeś mnie

Zerwałeś kwiat, w motyla odczarowałeś ćmę

Dziś mówię do ścian by złamać milczenie ciszy

To wszystko co mam jest bez ciebie niczym

Przeklinam wolność, którą przyniósł poranek

Ostatni Twój list, mój brylant uśpił znów w kamień

Piszesz: I tak czas uleczy rany

I świeże łzy zatrą ślady starych

A nowe radości, których imienia nie znasz

Ust linię wąską wygną w słodki kształt serca.^[1]