Znowu żegnam matkę ziemię

By wyruszyć tam, gdzie sztorm

Białe żagle wydmie dumnie

Wiatr otuli duszę mą

Gwiazdy wiodą mnie po niebie

Aż po horyzontu kres

By odnaleźć brzeg Irlandii

I rodzinny stary dom

Szybko mijam główki portu

Serce bije mi jak dzwon

Wiem, że znowu ją odnajdę

Ciemną nocą złą

I choć rano znów mówili

Po co wracać na ten brzeg

Po co wracać do przeszłości

Przecież tam już nie ma nas

Ref.

Irlandio zapukam do twych bram

I zobaczę znów zielonych traw

kołyszący łan

Bo chcę wrócić tu, chwyć więc moją dłoń

Bo wracam tu Irlandio ma

Znowu żegnam matkę ziemię

By wyruszyć tam, gdzie sztorm

Białe żagle wydmie dumnie

Wiatr otuli duszę mą

I choć rano znów mówili

Po co wracać na ten brzeg

Po co wracać do przeszłości

Przecież tam już nie ma nas.^[1]