Przyfrontowa, gościnna wiosko,

ty, co brzózkę zwiesz „bieriozką”,

żegnałaś nas troską o świcie,

gdy szliśmy w nasz bój o życie.

  Wiosko – siostro mojej wioski,

  wietrzyk drogę tęsknoty mej zna –

  niech od brzózki z mych stron

    od siostrzyczki–bieriozki

  tę piosenkę serdeczną gna.

Była trudna przed nami droga –

szliśmy razem przegnać wroga –

sprzysięgły się „drużba” i przyjaźń

na wierność, co nie przemija!

  Wiosko – siostro mojej wioski,

  wietrzyk drogę tęsknoty mej zna –

  niech od brzózki z mych stron

    od siostrzyczki–bieriozki

  tę piosenkę serdeczną gna.

Gdy się nocka bezsenna zdarzy,

wyjrzy oknem mój towarzysz –

piosenkę o wspólnych niedolach

zaśpiewa mu wiatr od pola.

  Wiosko – siostro mojej wioski,

  wietrzyk drogę tęsknoty mej zna –

  niech od brzózki z mych stron

    od siostrzyczki–bieriozki

  tę piosenkę serdeczną gna.^[1]