Gdy wiosną słoneczko uśmiechem nas wita

skowronki radosne koncerty rozdają

rajd studencki rusza kolorowym szlakiem

nogi same niosą choć buty uwierają.

  Te buty, te buty, te buty rajdowe

  Nie stare, podarte i nie całkiem nowe

  Na deszcz i śnieg, na słońce i wiatr

  w sam raz na rajdowy szlak

Nareszcie koniec trasy – ognisko, pieśń stara

Zdziwiony księżyc patrzy na zasłuchany krąg

Śpią liście na drzewach, gitara sennie ziewa

i śpią mokre buty, rzucone gdzieś w kąt.

Lecz kiedyś zapomnisz piosenki tej słowa

Z siwymi włosami przybędzie ci lat

I łza się zakręci i serce zabije

pomarzysz jak kiedyś niosły cię przez świat.^[1]