W mroku na przystanku wsiadam

W tłumie zapomnianych dłoni.

Razem z deszczem na mnie spada

Sen wyśnionym wymarzony.

Znowu wieczór, powrót z pracy,

W szybie cień zmęczonej twarzy

I latarni światła spacer.

Chcę inaczej żyć, inaczej...

Ref. Móc nie słuchać cudzych rad

Byle w uszach szeptał wiatr.

Z wędrującą falą gnać byle dalej.

Nie żegnając starych dróg,

W żaglach sen odnaleźć mógł,

Aż po brzegu zawołanie:

Byle dalej!

Zakołysał się autobus,

Na pustkowiu drzwi otwarte,

Może złapię w kroplach deszczu,

Chwycę prawdę, że odnajdę.

W nocy sny wzburzone biją

W odchodzących burty kutrów,

Ku wzburzonym pędząc wichrom

Może miną świat mych smutków^[2].