Przecież było, proszę pani,

tyle kłótni między nami,

tyle słów płynących łzami. Tyle listów.

Więc to chyba jednak, moja droga,

nie było znowu takie nic.

Choć w pudełku twoje listy,

a w szufladzie me rysunki,

chociaż dawno zapomniane

śmiechy, żale, pocałunki,

to co było kiedyś między nami

musi sobie jeszcze gdzieś tam żyć.

Ja nie chcę wcale walczyć z czasem, wspomnieniami,

bo w przemijaniu drzemie cały życia smak.

Spojrzę raz tylko i uśmiechnę się – ot tak –

do paru chwil co były kiedyś między nami.

Tyle było wojen, zwycięstw

telefony i piwnice.

Wiele ławek, wiele ulic wieczorami.

I pomyśleć, że nam wtedy

wystarczyło całkiem tak po prostu – być!

Wtedy było, proszę pani,

takie niebo ponad nami

i ulice z kałużami złotych liści...

Więc to chyba jednak, moja droga,

nie było znowu takie nic.^[1]