Było smutno, był szaro,

Wiatr po fali gnał,

Nawet księżyc – melancholik

Wciąż się z ciebie śmiał.

Pogubiłeś wszystkie drogi,

Pośród obcych mórz,

Gdy syrenich oczu błękit

Zbudził cię ze snu.

Jeszcze wczoraj nie wiedziałeś,

Że to spotka cię!

Jeszcze wczoraj nie myślałeś,

Że zakochasz się!

Jeszcze wczoraj się nie śmiałeś

Smutkom prosto w nos,

Jeszcze wczoraj nie wierzyłeś

W swój szczęśliwy los.

Królewiczu, z głową w chmurach

Błądzisz cały czas

I swej gwiazdy wypatrujesz

Wśród milionów gwiazd.

Rozśpiewany, rozmarzony,

Masz w ramionach świat,

Po samotnych dniach i nocach

Nie pozostał ślad.^[1]