Zaszczujcie nagonką mnie wściekłą

Jeżeli tego wam trzeba!

Pragnęłam wszak nudy mej piekło

Zamienić w kawałek nieba!

Chciałam przekroczyć tę granicę

Od opętania do natchnienia

I w głębię skoczyć pełni życia

Do wyczerpania, do omdlenia

Chciałam przekroczyć tę granicę

Od opętania do natchnienia

I w głębię skoczyć pełni życia

Do wyczerpania, do omdlenia

Myślałam, młodość i uroda

Prawo dają mi do pragnień

Może życie jest tylko nagrodą

Za śmierć nim mnie w końcu dopadnie

Chciałam przekroczyć tę granicę

Od opętania do natchnienia

I w głębię skoczyć pełni życia

Do wyczerpania, do omdlenia

Chciałam przekroczyć tę granicę

Od opętania do natchnienia

I w głębię skoczyć w pełni życia

Do wyczerpania do omdlenia

I oto ja, co nie mam nic

Prócz swego piekła, swego nieba

Stoję w łzach, połykam wstyd

I błagam – przytul, przyjmij, przebacz!^[1]