Rycerz to niewielki

Ojczyźnie ubliża

Który nad stan wszelki

Wieśniaka poniża

Pracowity chłopek

I żywi i broni

Żywi jego snopek

I strzecha osłoni.

Ostrzem jego kosy

Ozłaca się ziemia.

On na niej wnet kłosy

Wnet wawrzyn rozplemia;

Z wołkiem on w pokoju

Uprawia nam błonie.

Na koniku w boju

Pospiesza w obronie.

Te błyszczące grody,

Te pańskie pałace,

Jego to zachody,

I jego są prace

Jego jest ciężarem.

Co lekko pan roni,

On na to pod skwarem

Z bydlęciem pot roni.

Z dziećmi on głodnemi,

Te ziareczka zgania,

Które pan po ziemi,

Za cacka roztrwania

W pomoc kraju bieży,

Za pańskiemi syny,

Wszędzie on należy,

Prócz zysku i winy.

Sam po tylej stracie,

Od nędzy nas chroni,

W swojej tylko chacie,

Jej mieszkać nie wzbroni

Rycerz to niewielki

Ojczyźnie ubliża

Który nad stan wszelki

Wieśniaka poniża^[1]