Chodzą ludzie ulicami,

Nieprzytomnie zabiegani,

Przekonani, że prześcigną własny cień.

A naprawdę nikt z nas nie wie,

Gdzie pędzimy tak, przed siebie,

Na co, po co tak spieszymy wszyscy się?

Coraz szybciej, coraz prędzej

I ja pędzę i on pędzi!

Nikt za siebie nie spogląda dzisiaj już!

Coraz szybciej, coraz prędzej,

Co to w końcu z nami będzie?

Kiedy w końcu wszystkim nam zabraknie tchu?

Może zwolnić choć na chwilę,

Wokół przecież cudów tyle,

Złote słońce i błękitny nieba skłon.

Stada ptaków nad głowami,

Kwietne łąki pod stopami,

I rzek wartkich chłodna i głęboka toń.

A my szybciej i wciąż prędzej

I ja pędzę i on pędzi!

Nikt za siebie nie spogląda dzisiaj już!

Coraz szybciej, coraz prędzej,

Co to w końcu z nami będzie?

Kiedy w końcu wszystkim nam zabraknie tchu?^[1]