Chodzę po domu i tęsknię,

i tylko to dręczy mnie,

że nie ma cię tu,

nie ma, a ja tęsknię.

Wróć, proszę, wróć,

nie dam rady już.

Patrzę na niebo bezkresne,

a ono jak oczy twe,

co nie widzą mnie

i też są niebieskie,

dalekie tak,

jak najdalsza z gwiazd.

La la la...

A ja tęsknię...

Długie bez końca są mosty

i nie potrafię ich przejść.

Tam, gdzie drugi brzeg,

stoisz bezlitosny,

a tutaj ja,

sama i bez sił.

Nie chcę nic widzieć, chcę zasnąć.

Zamykam oczy, a tam

głęboka czerń,

jak włosów twych kosmyk.

Ta czerń tuli mnie

czule jak twa dłoń.

La la la...

A ja tęsknię...^[1]