Było to w trasie, słonko skwierczało

A z podkoszulkiem sklejone ciało

Czegoś by chciało

Czegoś by chciało

Więc ja mu naprzeciw, tak dla ugody

Na grzbiet wylałam wiaderko wody

A ono – mimo, że wychłodniało

Znów czegoś chciało

No, może za dużo coś wczoraj zjadło

Może uwiera go w boku sadło

Może by chciało pójść do lekarza

Nie, nie – powtarza, nie, nie – powtarza

Na nic sposobów różnych próbuję

Ciałku wyraźnie czegoś brakuje

To się zaziębi, to się zapoci

To zechce śledzi, to znów łakoci

Więc, myślę ci ja sobie – załatwię tego drania

Nastawiam budzik pośrodku spania

I ciemną nocą to cielsko budzę

Patrzę, a ono takie jakby cudze

Kręci się, wierci, coś kryje na dnie

Lecz każdym nerwem czuję dokładnie

Że nie chce wyznać mnie – byle komu

Że bardzo lubi siedzieć w domu

Ja scenę kocham, ja scenę szanuję

Ja się na scenie bardzo dobrze czuję

Lecz wożę z sobą tę kupę złomu

Co bardzo lubi siedzieć w domu

Ludzie, chłopaki, profesorze

Kto w takiej wojnie wygrać może

Gdy ciało do powrotu zmusza

A znów na scenę ciągnie dusza

I tak piętnaście lat przeleciało

Ja i to ciało

Ja i to ciało

Ja i to ciało

Ja i to ciało

Ciao!^[1]