Stoi kolejka – cicha, cierpliwa,

Długa ogromnie i pot z niej spływa.

Nikt nie ubywa.

Stoi i sapie, dyszy i dmucha

I na ploteczki nadstawia ucha

I pilnie słucha.

Nagle – krzyk!

Spokój znikł,

Łokcie w ruch,

W kostkę – buch!

Tłoczą się ludzie

Jak muchy do lepu,

Bo towar nareszcie

Dowieźli do sklepu.

Kotłują się, szarpią

I walczą z mozołem,

Już jeden ma guza,

Jak śliwka, nad czołem!

I hałas się wzmaga

I rośnie harmider –

– Na palcach ktoś staje...

Na pomoc! Już idę!

A dokąd ty zołzo,

Ty flejo – a won!

Jak można, na Boga!?

A poszła ty stąd!

I babci na odcisk

Znienacka ktoś wlazł,

A babcia na dziadka

I w gębę go prask!

To tak ty, tak tykać ty innym mnie dajesz,

A kiedy mam chętkę, zawału dostajesz?!

I dziadek – jak piłka – tak toczy się w dal,

A ludzie po dziadku, a ludziom nie żal...

I w końcu kolejka zdeptana, zziajana,

Dobrnęła do lady, czekając od rana

I pan, co stał pierwszy, wzruszony do łez,

Zapytał z przejęciem – „Przepraszam, czy jest?”

A kiedy sklepowa odrzekła: „Nie! Brak!”,

Nasz klient się zachwiał i trafił go szlag.

Na grobie ma napis widoczny z daleka:

„Jaś nie doczekał...”^[2]