Żal rośnie jak las – sto lat

Lodowce płoną jeszcze w nas

Choć zachwyt już przeminął

Spójrz – miłość to byłam ja

To, co ma w pieśni kiedyś żyć

To w życiu musi zginąć

Cinema, bo cinema

Podróż przez śmiech i płacz

Do pustych brzegów smutku

Cinema – spłoszony rytm dnia

Daje go Pantarej, już mniej

Więc, przekreśl to „więc” i już

Co łatwo przyszło musi iść

Namiętność jest jak Wena

Spójrz – wątek się rwie jak nić

A może tamto prawdą jest

A nas po prostu nie ma

Cinema, bo cinema

Podróż przez śmiech i płacz

Do pustych brzegów smutku

Cinema – spłoszony rytm dnia

Daje go Pantarej, już mniej^[1]