Cisza, cisza w domu jej przyczajona

Na palcach skrada się jak wróg

Niechciana, nieproszona

A jego nie ma

Dzieci jak anioły śpią zapomniane

A samotność łączy wieczór ciszą swą i poranek

To co wie i czego jeszcze nie wie

Czai się w milczącego łóżka chłodzie sennym

I usypia w oczekiwaniu beznadziejnym

Sama! Oczy zamknięte a dusza płonie

Wieje wiatr... Ty na morzu, nikt nie wie że toniesz

Jesteś sama! Gdy rozpada się świat, wiara kończy się

Czujesz jak czas usypia Twój gniew

A Ty walczysz z tym snem

Niewysłany stygnie list, ona płacze

Jej miłość niepotrzebna już

Gdy szaleństwo w jego oczach znów biec mu każe

Na oślep, na śmierć, za bóstwem fałszywym, zwodniczym mirażem

Sama! Oczy zamknięte a dusza płonie

Wieje wiatr...Ty na morzu, nikt nie wie że toniesz

Jesteś sama! Gdy rozpada się świat, wiara kończy się

Czujesz jak czas usypia Twój gniew

A Ty walczysz...

Twój gniew, słowa jak kamienie...