Co będzie, gdy nigdy w morzu już

Nie ujrzę żagli rozpiętych

Mówiłeś gdy wiatr to wiedział

Że dni ich wkrótce dobiegną

gdy blaski jutrzenek wśród mórz

Zasłonią mi dziejów okręty

Żaglowce, te co odejdą już

Będą je wiecznie pamiętać

Co będzie, gdy fale wiecznych mórz

Obmyją już tylko puste keje

Jak żyć, w co wierzyć będziesz mógł

Nie patrząc na smukłe ich reje

Czy w miłość wierzyć będziesz mógł

Jak kochać cię, gdy w taki trudny czas

Opuszczasz tęsknotę swą wierną

Jak kochać, gdy morzem miłość jest

Odmętem, pięknem, przestrzenią

Nasz dom przystanią będzie gdy

Ocean tak wzburzy swe piękno

Że wdowa, którą miłość jest

Będzie wspomnieniem, syreną

Powiesz mi czy chcesz

Bym czekała wciąż

Żyjąc nadzieją tą jedną

Że gdy żaglowiec twój odpłynie

Zabierze nas dwoje w tą jedną

Krainę, którą Hilo zwą.^[1]