Za oknem niebo zamyka się przed światem,

Ku nocy brzegom przemyka się nasz statek.

Zobacz – daleko tam – miasto ogarnia sen;

Co noc przyniesie nam? Nie pytaj mnie...

Zostań, zrzuć z ramion płaszcz,

Nikt nie znajdzie tu nas...

W ramionach moich

Przed smutkiem ukryj twarz.

Słyszysz? To serce tak

Szarpie się, jak ptak!

Jak gdyby nagle

Zgubiło sensu ślad.

Dłonie zamknięte w dłoniach,

Zaciśnij z całych sił,

A ty – z marzeń zbudzona –

– Wejdź w moje sny.

Nie mów nic więcej,

Co znaczą teraz słowa,

Gdy coraz prędzej

Zaczyna krew pulsować!

Słyszę radosny śmiech,

Płomień ogarnia nas...

Już czas! Ruszajmy w rejs,

Nie traćmy szans!

Usta, jak bliski brzeg,

Który czeka o krok,

To nasza przystań,

Za którą tylko mrok...

Jeszcze, hen, do chmur,

Póki starczy tchu,

Do kresu ciszy,

Aż po spełnienia ból!...

Dłonie zamknięte w dłoniach,

Zaciśnij z całych sił,

A ty – z marzeń zbudzona –

– Wejdź w moje sny.^[1]