Co się stało we dworze,

Nasza pani nie może!

Hej-ha, hejże ha!

Nasza pani nie może.

Chciała pani wino pić,

Nie miał jej kto utoczyć.

Hej-ha...

Pan do piwnicy skoczył,

Pani wina utoczył.

Hej-ha...

Pan z piwnicy powraca,

Żołnierz od pani wraca...

Hej-ha...

I pyta się pan pani:

– Z kim gadała waćpani?

Hej-ha...

– Ja do świecy gadała,

Że się świecić nie chciała.

Hej-ha...

I pyta się pan pani:

– Czemu piernat stargany?

Hej-ha...

– Kotka myszkę łapała

I łóżeczko stargała.

Hej-ha...

I pyta się pan pani:

– Czyj to mundur na ścianie?

Hej-ha...

– Jechał żołnierz z Lublina

Wypił miodu i wina.

Hej-ha...

I nie miał czem zapłacić,

Musiał mundur zastawić.

Hej-ha...

I pyta się pan pani:

– Co za żołnierz za drzwiami?

Hej-ha...

– Jest tam żołnierz ubogi,

Urwał mu kartacz nogi...

Hej-ha...

Trzeba by go obdarzyć,

Na drogę go wyprawić.

Hej-ha...

Pan żołnierza żałował,

Dukata mu darował.

Hej-ha...

– Naści żołnierz dukata,

Ruszaj sobie do kata!

Hej-ha...

Jeszcze bym ci drugi dał,

Żebyś tutaj nie bywał.

Hej-ha...

Idzie żołnierz przez tę wieś,

O dukacie śpiewa pieśń.

Hej-ha...

Pani oknem wyjrzała,

Na żołnierza wołała:

Hej-ha...

– Ruszaj sobie, nie śpiewaj

Co ci pan dał, to trzymaj!

Hej-ha...

Pan dukata-ć odbierze

I grzbiet kijem wypierze!

Hej-ha...

– Ja się pana nie boję,

Na placu mu dostoję!

Hej-ha...^[1]