W naszym małym, cichym domu

Nagle coś się stało –

– Mam już takie zimne ręce

I nie swoje ciało.

Szukam sprzeczki bez powodu,

Złoszczę się bez celu

I do domu późno wracam,

Niczym do hotelu.

Coraz dalej nam do siebie,

Coraz bliżej pustki –

– Miłość z wolna się oddala

A zostają smutki.

Kiedy rano się budzimy,

Nie jesteśmy sobą

I spieszymy w jedną stronę,

Każde swoją drogą.

Wymawiamy sobie wzajem

Wady i humory,

Chociaż jeszcze pośród ludzi

Dbamy o pozory.

Coraz dalej nam do siebie,

Coraz bliżej pustki –

– Miłość z wolna się oddala

A zostają smutki.

Zanim wszystko roztrwonimy,

Pogubimy słowa,

Może jednak spróbujemy

Zacząć żyć od nowa.

Może uda się ocalić

To, co w nas zostało,

Może jeszcze nie za późno,

Choć nadziei mało...

Coraz dalej nam do siebie,

Coraz bliżej pustki –

– Miłość z wolna się oddala

A zostają smutki.^[1]