Znów deszcz, chłodny deszcz za oknem

I zmierzch z chłodu drży jak liść

A ja tu tkwię samotnie,

Jakbyś miał za kilka chwil

Do mych snów otworzyć drzwi.

Znów czas sączy się powoli,

Jak żal, który wciąż tkwi w nas,

Chociaż już nic nie boli,

Chociaż łez ostatni blask

Dawno już na rzęsach zgasł.

Coraz mniej pogodnych słów,

Coraz mniej.

W chłodną ciszę snu

Zaplątał się

Twój cień

I – chcę czy nie –

– Mój świat znika gdzieś,

Gdzie szans coraz mniej

Coraz mniej!

Coraz mniej pogodnych słów,

Coraz mniej.

W chłodną ciszę snu

Zaplątał się

Twój cień

I – chcę czy nie –

– Mój świat znika gdzieś,

Gdzie szans coraz mniej

Coraz mniej!

Znów deszcz, chłodny deszcz jak co dzień

I wiatr wciąż ten sam mi gra,

Smutkom tu więc po drodze –

– Płyną zewsząd pod mój dach

Czując tu nostalgii smak.

A ja patrzę wciąż za siebie,

A ja liczę wciąż na cud,

Choć tyle chmur na niebie –

– Czekam aż przybiegniesz tu,

Prosto do mojego snu.

Coraz mniej pogodnych słów...^[1]