Leci, huczy bystry potok wśród zielonych hal

I pieśń odwieczną w poszumie swoim gra.

W duszy człowieka powstaje dziwny żal,

Wielka tęsknota w nich łka.

I wspomnień rój z odległych lat, wiedzie go w swój czarowny świat.

Z młodzieńczych snów zakwita znów, Młodzieńczej wiary cudny kwiat.

A bystry potok mknie i dmie, kosodrzewiny zrywa pnie/bis

Po turniach płyną zwały chmur i groźnie sterczą ściany gór

Ciszę porywa czardasz-szał wśród nagich turni, gór i skał.

Jeziora cicha połyskuje toń I kwiatów halnych rozlewa woń.

Wiatr myśli niesie, gdzieś na świata skraj Bo wicher i czardasz - to bracia dwaj.

A bystry potok mknie i dmie, kosodrzewiny zrywa pnie./bis

Po turniach płyną zwały chmur i groźnie sterczą ściany gór

Duszę porywa czardasz-szał wśród nagich turni, gór i skał.

Gdzieś na zboczu pod chmurami dzwonią dzwonki trzód

I lśnią się owce jak gdyby pereł sznur

Echo rozgłośnie brzmi z juhaskich nut,

Czarowne echo tych gór!

I wspomnień rój...^[1]