Wpadłem w sidła czarownicy

A był poranek na niebie

Straciłem siły i w niczym

Nie przypomniałem sobie

Onegdaj śmiałem się z czarów

Tym razem nie było mi do śmiechu

Niewiele ze mnie zostało

Goniłem w piętkę na wdechu

Więc tylko z tego się składam

Ile we mnie jest siebie

Jest problem a więc go zbadam

Gdzież jest istoty zarzewie

Boga za dużo zaś diabła za mało

Nie będzie skruchy bo duszę mam hardą

Cóż to się dzieje cóż to się stało

Automat kartę wypluwa z pogardą

Kolejna ściema trafiona beema

A taty nie ma nie ma nie ma

W kolejnym mieście zwarzona bohema

A taty nie ma niema nie ma

Chciałem cos przeżyć to proszę

Mam ci ta teraz za swoje

W dalekiej utknąłem wiosze

Zmieniłem ścieżki na swoje^[1]