Niebo wdziewa czerń przed wielką burzą,

Nie widziałem cię tak bardzo długo,

Palisz wonny liść, oczy ci błyszczą,

Jesteś inny niż na zdjęciu w bistro.

Więc zacznijmy jeszcze raz,

Słynną rozmowę sprzed stu lat,

Której finał będę znał już na początku.

Niech ta maskarada trwa

Niech nam gitarzysta gra swą pieśń niemocy,

Pokonując zimny strach

Gdzieś na dnie własnego ja, kto z nas podskoczy.

Tonie w mroku świat – czas wielkiej wody,

Północ, ty i ja, i kość niezgody,

Tak mi ciebie żal, nic nie rozumiesz,

Zginiesz tak, jak strzał, w ulicznym tłumie.

Wiec słuchajmy jeszcze raz,

Tamtej taśmy sprzed stu lat,

Jak bezlitośnie zadrwił z nas ten, który wiedział.

Niech ta maskarada trwa

Niech nam gitarzysta gra swą pieśń niemocy

Pokonując zimny strach

Gdzieś na dnie własnego ja, kto z nas podskoczy.

Niech ta maskarada trwa

Niech się w pióra stroi paw przed polowaniem,

Jednodniowy szmelcu król

Niech tandetą gasi ból idąc w niepamięć.

Niech ta maskarada trwa

Niech nam gitarzysta gra swą pieśń niemocy,

Odkrywając czym jest strach

Gdzieś na dnie własnego ja boisz się nocy^[1]