Kiedyś Czerwony Kapturek

Niósł pół litra i ogórek

Dla swej babci, co w dziewiczym

Lesie, żyła z Nadleśniczym,

Ale go już razy kilka

Zdradziła, w ramionach Wilka.

Teraz też, Kapturek bieży

A ta prukwa z Wilkiem leży,

Ciągnie Ulung na prykusku

I kocha się po francusku,

Bo taki Wilk, to wygrzmoci

Nawet i Giełdę Staroci!

Gdy zobaczyła dziewczynka

Że z jej Babci taka świnka,

Dała cynk Nadleśniczemu,

Żeby też się przyjrzał temu,

A on, wyjąwszy kopyto,

Postrzelał Babcię jak sito,

Poczem z krzykiem: – Aż ty zdrajco!

Trafił Wilka w lewe ucho.

Pochował ich pod pagórkiem

I ożenił się z Kapturkiem.

Wniosek: Kto w porę kabluje

Nigdy biedy nie odczuje.^[1]