Pędzimy przez polską dzicz

Wertepy, chaszcze, błota

Patrz w tył – tam nie ma nic

Żałoba i sromota

Patrz w przód – tam raz po raz

Cel mgłą niebieską kusi

Tam chce być każdy z nas

Kto nie chce chcieć – ten musi

W czerwonym autobusie

W czerwonym autobusie

W czerwonym autobusie mija czas

Tu stoi młody Żyd

Nos zdradza – Żyd czy nie Żyd

I jakby mu było wstyd

Że mimo wszystko przeżył

A baba z koszem jaj

Już szepce do człowieka

Wie o tym cały kraj

Że Żydzi to bezpieka

Więc na co jeszcze czekasz

Więc na co jeszcze czekasz

Więc na co jeszcze czekasz – w mordę daj

Inteligentna twarz

Co słucha zamiast mówić

Tors otulony w płaszcz

Szyty na miarę spluwy

A kierowniczy układ

Czerwony wiodąc wóz

Bezgłowa dzierży kukła

Generalissimus

Dziełem tych dwóch marszruta

Dziełem tych dwóch marszruta

Dziełem tych dwóch marszruta – luz i mus

Za robotnikiem ksiądz

Za księdzem kosynierzy

I ktoś się modli klnąc

Ktoś bluźni, ale wierzy

A robotniczy herszt

Kapować coś zaczyna

Więc prosty robi gest

I rękę w łokciu zgina

Nie ruszy go lawina

Nie ruszy go lawina

Nie ruszy go lawina – mocny jest

A z tyłu stary dziad

W objęcia wziął prawiczkę

Złośliwy czycha czart

W nadziei na duszyczkę

Upiorów małych rząd

Zwieszony u poręczy

W żyły nam sączy trąd

Zatruje i udręczy

Za oknem Polska w tęczy

Za oknem Polska w tęczy

Za oknem Polska w tęczy – jedźmy stąd^[1]